Nieuws
afdrukken
emailIk zal even in het kort samenvatten wat er allemaal gebeurd is tijdens en na de Silk Way Rally. Nou ja, kort . . . . ; Ik heb nu toch tijd genoeg om het uitgebreid te doen . . . .
We vertrokken in Frankfurt richting Kazan met een Tupolev TU-204. Nou, ik heb nog nooit zoveel mensen op een vliegveld foto’s zien maken van dat ding, het gaf ons niet echt een geruststellend gevoel want volgens mij was het lang geleden dat ze zo’n ding hadden gezien.
Eenmaal aangekomen in het enorme Kazan, (1,1 miljoen mensen) hadden we al snel in de gaten dat Kamaz het groots had aangepakt, alles wat tot in de puntjes geregeld. De keuring stelde weinig voor en al snel konden we van start met de 1e special van 2013 mtr (i.v.m. de Olympische spelen voor studenten in 2013). Op zich was er weinig animo in het begin van het publiek maar net zoals in Valkenswaard werd het drukker toen de trucks van start gingen.
Chagin had het circuit aangelegd en heeft het grootste deel van de wedstrijd bij ons op de IVECO 8x8 gestaan die we super hadden neergezet. Het ging allemaal maar om secondes maar toch best wel grappig. Ons pa klaagde er over dat de truck te zwaar was, maar al snel keurde hij hem goed en mochten alle reserve onderdelen aan boord blijven.
De 2e echte special was meteen een echte, het parcours liep grotendeels over en langs de nieuw aan te leggen snelweg van Moskou naar China, en hij was snel, heel snel. We hadden weinig problemen tot 50 km voor de finish, toen de voorremmen in een keer heel raar deden en hij achter ver uitbrak. De voorremmen hadden het begeven. We hebben nieuwe aluminium velgen op de truck zitten en ik dacht dat de remmen daardoor te warm werden maar toen we bij de finish aankwamen bleek er een luchtkoppeling van de hoofdtoevoer los te zitten. Maar ondanks dat konden we de special toch winnen,
De 3e special was in tweeën geknipt en was een hele mooie special; erg bochtig en met heel veel heuvels. Echt een super special. Het was erg spannend tussen mij en Chagin en het ging weer om secondes i.p.v. minuten.
De 4e special was de langste van de rally en was heel erg afwisselend, wij hadden t.o.v. de auto’s een groot voordeel op de pistes tussen de steppen. Wij konden boven het gras uit zien waar de volgende bocht uitkwam dus konden veel bochten afsnijden wat erg veel tijd scheelde. Opeens viel alle stroom uit en kwamen we tot stilstand. Darek en ik hadden al snel in de gaten dat er een KAMAZ-vogeltje tegen de hoofdschakelaar was gevlogen dus dat was snel opgelost. We vervolgden onze rit en het ging erg snel; al binnen een half uur hadden we Chagin ingehaald en lagen we op de 1e plaats. Maar 3 minuten na het inhalen klapte mijn linker voorband met een snelheid van 135 km/u. Dat was de 1e band die we samen moesten vervangen (we hadden dat nog niet geoefend), maar het ging snel: een minuut of 12. En daar ging Chagin weer en Kabirov ging mij ook voorbij maar die hadden we al weer snel te pakken omdat hij een navigatie foutje had gemaakt. Maar even later ging mijn nieuwe hulpstuurcilinder kapot en moesten we weer stoppen om hem te demonteren en dat kostte ongeveer 10 minuten. En weer ging Kabirov mij voorbij. Die achterstand konden we niet meer goed maken. Maar toch een 3e plaats!
De 5e special was op zich een special met heel veel afwisselingen en het ging niet slecht. Ik reed mijn eigen tempo en dacht dat het te langzaam was maar na 200 km kreeg ik Kabirov in mijn vizier maar kon hem niet voorbij door te veel stof. Na een klein navi-foutje waren we de aansluiting kwijt en kregen we 35 km voor de finish rechts achter weer een klapband. Deze had alles kapot geslagen, schokdempers, spatbordsteunen en de laadbak. Na een kleine 20 minuten konden we onze weg vervolgen en 7 km voor de finish lag Chagin met zijn truck links voor helemaal naar beneden, hij was zijn wiel compleet verloren. Dus waren we 2e van de dag en ook algemeen.
De 6e special was echt een hele mooie; echt een super special met in het begin hele moeilijke duinen. Na een uurtje kregen we een kapotte band rechts achter door een stuk hout en moesten we Loprais voorbij laten gaan, maar verder kwam er niemand voorbij. Eenmaal weer aan de gang haalden we Loprais weer in, die stukken had, het ging allemaal perfect. Eenmaal 200 km in de proef zag ik een Kamaz in mijn spiegel en dacht dat het Mardeev was. Maar dat was verkeerd; Chagin die op een 40ste plaats was gestart en ik op de 9e kwam mij buiten de piste met een rotgang voorbij, ik kon net 130 halen en hij ging gewoon 150 en 10 min later was hij niet meer te zien. Tom en ik keken elkaar aan en dachten dat hij op een zelfmoordtoer was gegaan. Maar hij stond toch maar weer lachend aan de finish.
De 7e special begonnen we met regen en was weer een echte special, ik had veel last van een paar auto’s voor mij, maar die konden mij toch voorblijven,110 km voor de finish kwam ik iets te hard door een bocht en moest uitwijken voor een kleine struik. Dat kwam me duur te staan. Meteen zo vast als een huis, en dat 4 meter van de originele piste Loprais en Nikoliev wilden mij niet helpen en ik moest echt lang wachten op een truck die mij kon helpen want zonder een truck was ik nu nog aan het graven. Toen kwam Macik voorbij en na 3x trekken was ik los, snel de truck weer in en gaan. De laatste 110 km gingen we als een raket, ik wilde al de tijd weer goed maken en we namen best veel risico’s om de voorsprong op Loprais te houden. Na afloop vertelden Tom en Darek mij dat het wel erg dicht bij de limiet zat, en 's avonds bleek dat ook: 2 schokdempers rechts voor hadden de geest gegeven maar verder was er helemaal niks kapot gegaan.
De 8e special begonnen we lekker rustig, we lieten Loprais al na 20 km voorbij want hij had nog een appeltje te schillen met Nikoliev, en daarna ging het lekker, maar al snel kwam daar een eind aan. De schokdemper links voor gaf de geest en er was niet meer mee te rijden. Ik zag mijn 3e plaats als sneeuw voor de zon verdwijnen, maar we konden blijven rijden en eenmaal bij de finish hadden we tot onze grote verbazing maar 10 minuten verloren. We waren alle drie enorm opgelucht.
Tijdens de briefing kregen we te horen dat vandaag de laatste special was gereden en dat betekende dat we nog maar 25 km show moesten rijden. En dan nog 580 verbinding naar Ashkabad.
De laatste show special begon erg traag, eerst lang wachten op de 3 presidenten die een toespraak gingen houden, Daarna begonnen we aan de laatste 25 km. Na 10 km kregen Tom en ik in de gaten dat we iets verkeerd zaten, en toen gebeurde het: na een kleine afstap op de piste kwam er een jump en de daarbij horende klap. En toen wist ik het, het ging verkeerd, ik voelde het meteen in mijn rug. Tom en Darek keken mij verbaasd aan want zo’n klap hadden we al tientallen gehad de afgelopen week. Maar nu zat ik verkeerd of zette me niet zo schrap als normaal; iets was er anders dan normaal. We hadden allemaal onze gordel goed aan want daar was ook al onenigheid over geweest. Loprais stopte achter mij en is bij ons gebleven tot ik vertrok.
Na een minuut of 10 landde de Heli en vertrok ik richting het bivak; een paar minuten later kwam ons pa daar ook aan en kreeg ik ook de 1e röntgenfoto’s. Daar was weinig op te zien, maar ik moest mee naar het grote ziekenhuis in Ashkabad. Yvo heeft met het uitstappen zijn hoofd gestoten aan de deur van de truck en moest een verband hebben (dus Darek had helemaal niets).
Darek en Tom hebben de truck van de special naar het bivak gereden en Tom is daarna met mij mee gevlogen naar het ziekenhuis. Eenmaal in het vliegtuig kwam Yakubov (Semyon Yakubov is de SILK WAY rally directeur en algemeen directeur van het KAMAZ-Masters team) naast mij zitten samen met zijn vrouw, en hij gaf mij de beste pijnstiller die er bestaat, namelijk 2 grote slokken Vodka terwijl ik plat op mijn rug lag en de helft ging er naast. Daarna gaf hij mij een lekker broodje kaviaar.
In het staatsziekenhuis aangekomen, kregen we te horen dat ik compleet onderzocht moest worden, MRI-, CT-scan noem het maar op. De gehele lijst moest worden afgewerkt want de Minister van Volksgezondheid had gebeld, en het was grote paniek aldaar.
Om 23.00 uur vertrok mijn vliegtuig naar Rotterdam en daar stond een ambulance klaar om mij naar het Catharina ziekenhuis te brengen voor verder onderzoek.
Momenteel lig ik thuis plat in bed met een mooi gipskorset en krijg volgende week te horen hoe het nu verder gaat verlopen.
Wordt dus vervolgd. . . . .
Gerard
-